رویای شیرین شعر طنزی بود که فکر می کنم در حدود ۱۵ سال قبل (سال دوم سوم دانشگاه بودم ) سرودمش و توی سایت قبلیم بود و الان اینجا قرار می دم

شبی در خواب دیدم اینچنین من

رسید از راه زمان زن گرفتن

زبس دنیا به روی تو می خندد

که آدم درهای غم را میبندد

زبس کالباسها گشته مفت وارزان

همه را میریزیم جلوی سگمان

دیدم پدر رو به من گفت

که ای پسر گردن کلفت

مگر نمی خواهی تو زن بگیری

تا کی ادامه دهی این اسیری

بیا رویم به خواستگاری

برایت بگیریم دختر سازگاری

و ما رفتیم به خواستگاری

عروس هم فکر کنم گفت : آری

خلاصه مدتی بعد

برقرار شد مجلس عقد

عروس را آوردیم به خانه

سال بعد دیدیم اسمش مامانه

لاجرم من هم پدر شده بودم

دل به این توله سگ داده بودم

پدرم از بس بود خوشحال

که فقط کم داشت یه پرو بال

خوشحال از اینکه نوه داره

نمیدونست طفلی که کارش زاره

بچمو میذاشت رو پاهاش

بعدش خیس می شد همه شلواراش

مادرم رو ندیدید که چیکار میکرد

هر دقیقه اونو قنداق می کرد

زنم هم این وسط فقط نگاه می کرد

گاهی هم با مادرش خیر و صلاح می کرد

خودم هم کت شیک می پوشیدم

بچمو هر روز پارک می بردم

خلاصه انقدر پول داشتم

بادی گاردی اندازه غول داشتم

همین خواب رو می دیدم خلاصه

که ناگه تو کلم خورد یه کاسه

همینکه از خواب پریدم

پدر بی پدرم رو بدیدم

جلوم ایستاده و چشاش پر خون

مثل عزرائیلی که اومده واسه جون

پدر همراه داد و فریاد

در گوشم اینچنین ندا داد

پسر مگر شده ای دیوانه

چرا در خواب میزنی چانه

زن چیست و پسر کدام است

دهانت را سخت باید بست

تو بدون پول و کاری

چطور می خوای زن بیاری

گر دوباره بیاری صحبت زن

بلائی می آورم بر سرت من

که مرغان هوا جفتک پرانند

همه ماهیان عرعر بخوانند

خلاصه حیفم آمد از آن خواب

پریدم تا گویمش زود به آب

مهدی محمدی دهقانی

www.mmd.name